Osmanlı’nın Ehl–i Sünnet gayreti hakkında iki arşiv vesîkası:

Ehl-i Sünnet Ve’l-Cemâ‘at Mezhebi’ndeki Osmânlı Devleti Tab‘ası kızlarının Şî‘a-Râfızî Îrân Teb‘ası’yla evlilikleri 1914’lerde bile yasaktı. Osmânlı’nın Ehl-i Sünnet gayretine nümûne olmak üzere 2 arşiv vesîkasının ilkini tercüme ederek aşağıda yazdık:

 

Bi-Hî

İstânbul Vilâyeti Mektûbçuluğu

 Aded: Umûmî: 708 Husûsî: 84

Hulâsa: Îrân’lı Ahmed ile Teb‘a-i Osmâniyye’den Behîce’nin hilâf-i memnû‘iyyet ‘akdleri Îrân Sefâreti’nce icrâ edildiğinden, iktizâsının îfâsına dâ’ir..

Dâhiliyye Nezâret-i Celîlesi’ne,

Devletlü Efendim Hazretleri,

Teb‘a-i Îrâniyye’nin Teb‘a-i ‘Osmâniyye’den muhadderât-ı İslâmiyye ile izdivâcları memnû‘ oldığı hâlde Tuzla’da sâkin Teb‘a-i Îrâniyye’den Ahmed Ağa ile Darıca Nâhiyesi sâkinelerinden Behîce nâm bâkirenin ‘akdleri İstânbul’da, Îrân Sefârethânesi’nce icrâ kılınarak, velîme cem‘iyyetinin icrâsına mübâşeret eyledikleri ve Sefârethâne’nin bu yoldaki mu‘âmelesi câlib-i nazar olduğu Kartal Kâ’immakâmlığı’nın iş‘ârına atfen, Üsküdâr Mutasarrıflığı’ndan bildirilmesine nazaran, iktizâsının îfâ ve emr ü inbâsına müsâ‘ade buyurulması ma’rûzdur. Ol bâbda emr u fermân, hazret-i men lehü’l-emrindir.

Fî 25 Cemâzi’l-Âhir Sene 332 ve Fî 8 Nîsân Sene 330

İstânbul Vâlî Vekîli nâmına Mektûbçu [İmzâsı] Hüseyn

Codea